Nie­wielu doce­niło jego udział w uczy­nie­niu Valen­cii naj­lep­szym klu­bem spoza pro­wa­dzą­cej dwójki. Jeśli nie zasta­na­wiają się nad tym teraz, być może przyj­dzie na to czas w przy­szło­ści  – pisze Sid Lowe w „Guardianie”.

Wszystko ukła­dało się wyjąt­kowo pomyśl­nie. W czwart­kowy wieczór, zanim na zega­rze upły­nęła godzina, wpa­ko­wali do siatki cztery gole; cztery dni póź­niej strze­lili następne dwa jesz­cze przed prze­rwą. Mimo to czwar­tek i nie­dziela zakoń­czyły się dono­śnymi gwiz­dami. Tydzień skoń­czył się bucze­niem i wyma­chi­wa­niem bia­łymi chu­s­tecz­kami. Tym­cza­sem w sali kon­fe­ren­cyj­nej ocze­ki­wano i zasta­na­wiano się. Minęło pół godziny, trzy kwa­dranse, godzina, wię­cej. Kiedy Unai Emery naresz­cie się poja­wił, został zapy­tany o to, gdzie się podzie­wał. Odrzekł, że pre­zy­dent chciał się z nim widzieć, żądał wyja­śnień. To nie mogło dłu­żej  trwać. „To”, czyli kon­se­kwentne prze­wo­dze­nie innej lidze hisz­pań­skiej – tej, w któ­rej mogą rywa­li­zo­wać dru­żyny poza Realem Madryt i Barceloną.

Czy­taj dalej →