Wszystko zaczęło się już 14 lipca, kiedy to przeglądając nasze forum zauważyłem wpis Dzidka dotyczący propozycji wyjazdu na mecz. Jako że miałem szczęście być już na jednym meczu Valencii (Praga, mecz LE Slavia 2-2 Valencia) i wspominam to bardzo dobrze, zapragnąłem kolejny raz zobaczyć na żywo naszych zawodników w akcji.

Ponad dwudziestopunktowa przewaga nad trzecią Valencią, jaką do tej pory łaskawi byli wypracować najdostojniejsi – Real i Barcelona – daje sporo do myślenia ludziom, którym zdaje się, że mają wiele do powiedzenia. I to jest największą wadą tej przewagi.

Czas Chwały lub Czas Pogardy. Czas Emery’ego.

Celtycki wódz Brennus wiedział, co mówi. Słowa wypowiedziane w IV w. p.n.e. po zdobyciu przez niego Rzymu nadal są aktualne. Każdy zwyciężony musi zapłacić za swoją klęskę. Rzym zapłacił czystym złotem - ale przetrwał. Czym zapłaciłaby Valencia, gdyby w tym roku nie udało się jej awansować do Ligi Mistrzów? Zapewne istnieniem.

Ćwierćfinałowy mecz Ligi Europy pomiędzy Valencią i Atletico komentowali na antenie TV4 Mateusz Borek oraz Andrzej Strejlau. Do momentu, gdy za dłuższe rozgrywanie zabrał się Ruben Baraja, szło im nadzwyczaj zgrabnie. Piłkarz długo holujący piłkę to dla każdego komentatora idealna okazja, by przybliżyć widzom/słuchaczom jego sylwetkę, podzielić się najnowszymi doniesieniami zagranicznej prasy, nieco poplotkować. Można zaciekawić i chwilę pociągnąć temat, bo przecież 90 minut długie, a nieustannym żonglowaniem nazwiskami da się ludzkość śmiertelnie zanudzić. Płacą komentatorowi również i za to, by coś o piłkarzach wiedział i umiał opowiedzieć o tym na antenie.

Do tej pory Valencia opierała się pokusie spieniężenia swojej gwiazdy [Villi], ale w ostatnim tygodniu wydała się pogodzona ze stratą byłego piłkarza Realu Saragossa - doniosło SkySports, nawiązując do słów prezydenta klubu, Manuela Llorente, który wycenił Villę na 88M €. Całość nie brzmiałaby groteskowo, gdyby - wzorem angielskich dziennikarzy - pominąć scenerię ustalenia ceny Villi.