Nie łatwo jest być kibicem Valencii. Gdy zespół jedzie na Camp Nou uczucia kibica takowego określić można by jako mocno ambiwalentne — z jednej strony wie, że jego ukochana drużyna traci do Barcelony zaledwie osiem oczek, z drugiej podskórnie czuje, że gdy tryby machiny skonstruowanej przez Pepa Guardiolę odpowiednio się zazębią, to jedynym co pozostaje — nawet jego ukochanej drużynie — jest oczekiwanie na łagodny wymiar kary.
Czytaj dalej
Któryś z komentatorów politycznych powiedział po przegranych przez PiS wyborach parlamentarnych, że tak na prawdę Jarosław Kaczyński nie chce wygrać — jemu wystarczy to co ma, bo jest mu dobrze, wygodnie.
Co to ma wspólnego z Valencią?
Oglądając ostatnie mecze Nietoperzy odnoszę podobne wrażenie. Podopieczni Emerego uwili sobie ciepłe gniazdko na trzecim miejscu w tabeli La Liga i całkiem dobrze się tam czują. To nic, że nie mają szans wygrać z Barceloną, to nic, że nie dadzą rady Realowi, ważne, że są mistrzami tej “drugiej-pierwszej ligi”.
Wyraźnie widać, że żaden, absolutnie żaden piłkarz z Mestalla nie wierzy w możliwość osiągnięcia w tabeli czegoś więcej niż tylko oglądanie pleców — żeby nie użyć w tym porównaniu innej części ciała — Barcelony i Realu.
To widać, słychać i czuć. Ale czy to uzasadniony i zdrowy realizm, czy może zbytnia ostrożność i nadmierny pesymizm (nieróbstwa nie wspominając)?
Czytaj dalej
Na początku był chaos – jak zwykle zresztą w Valencii. Choć Unai Emery w przyzwoity sposób doprowadził zespół do, wyglądanego z utęsknieniem szczególnie przez klubowego księgowego, trzeciego miejsca na mecie ligowego sezonu 2010/2011, a w swoim debiucie w Champions League zaprezentował się z co najmniej solidnej strony, nowego kontraktu nijak nie mógł być pewien. Nie mógł, bo sam żadnej pewności nie dawał.
Co prawda w czasie trzyletniego pobytu na Estadio Mestalla, a jakże, rozwinął się jako szkoleniowiec niebywale, z idealisty przepoczwarzył w fachowca prawie pełną gębą, lecz wciąż zdarzało mu się zawieść. Sporadycznie, ale jednak, na wieść o personalnych decyzjach i taktycznych improwizacjach Baska, resztki włosów ze swej i tak zafrasowanej głowy rwać musiał prezydent Llorente, a tak być nie mogło.
Czytaj dalej